Dashuria ndaj Allahut nuk është një koncept i largët, një ndjenjë që i përket vetëm njerëzve të zgjedhur. Ajo është një udhëtim i qetë, një zgjim i shpirtit, një dritë që hyn në zemër kur njeriu fillon ta njohë Krijuesin e tij. Nuk lind menjëherë, por rritet ngadalë, me çdo hap të sinqertë drejt Tij. Rruga e kësaj dashurie fillon zakonisht me një ndërgjegjësim të thjeshtë: me kuptim që çdo e mirë që kemi është prej Tij. Kur njeriu fillon të kuptojë dhuntitë e Allahut – shëndetin, jetën, familjen, mundësitë, faljen, dritën e imanit – atëherë zemra natyrshëm lëviz drejt dashurisë së Tij.
Kurani e përshkruan këtë lidhje me një butësi të thellë:
“Dhe çfarëdo të mire që keni, ajo është prej Allahut.” (En-Nahl, 53)
Ky ajet është themeli i dashurisë. Sepse njeriu nuk ka si të mos e dojë Atë i cili nuk i mungon asnjëherë, që e mbulon me mëshirë edhe kur ai harron, që e ushqen, e ruan, e fal dhe e drejton.
Dashuria ndaj Allahut rritet më shumë kur njeriu fillon ta njohë Atë me emrat dhe cilësitë e Tij. Sa herë që përmendim Er-Rahman (Mëshirëplotin), El-Vedud (Të Dashurin), El-Gafur (Falësin), ne nuk po shqiptojmë vetëm fjalë – po përshkruajmë një Zot që na do shumë më tepër se sa mund ta paramendojë mendja. Profeti ﷺ ka thënë se Allahu është më i mëshirshëm ndaj robërve të Tij se një nënë ndaj fëmijës së saj. Dhe kush e ndjen këtë mëshirë, e di se dashuria ndaj Allahut nuk lind nga frika, por nga njohja e mirësisë së Tij.
Në këtë udhëtim, adhurimi nuk është më detyrë, por takim. Namazi nuk bëhet barrë, por çlirim. Kurani nuk është më libër i mbyllur, por letër dashurie nga Zoti për robin. Lutja nuk është më një formë që duhet plotësuar, por një besim i qetë se Ai dëgjon. Vetëm kur zemra nis të ndiejë këtë lidhje, atëherë kupton fjalët e Kuranit:
“A nuk janë me përmendjen e Allahut ata që qetësohen zemrat?” (Er-Ra’d, 28)
Dashuria ndaj Allahut është një qetësi që nuk matet me fjalë. Ajo është ajo ndjenja që të mbështet kur je i vetmuar, që të ngushëllon kur je i lodhur, që të ngrit kur ke rënë, që të udhëzon kur je i hutuar. Dhe këtë dashuri Allahu e premton për këdo që përpiqet, sepse thotë në Kuran:
“Allahu i do mirësitë-bërësit.” (El-Bekare, 195)
Dashuria e Tij nuk është e rezervuar për pak njerëz. Është për secilin që hap një derë të sinqertë drejt Tij.
Në këtë rrugë, edhe sprovat marrin një kuptim tjetër. Ato nuk shihen më si ndëshkim, por si kujtesë që Allahu është afër. Profeti ﷺ ka thënë se Allahu, kur e do një robin, e sprovon. Jo për ta thyer, por për ta pastruar dhe afruar. Për ta bërë zemrën e tij më të sinqertë, më të butë, më të lidhur me Zotin e saj.
Dashuria ndaj Allahut është e gjallë; ajo ushqehet me përmendjen e Tij, me mirënjohje, me falje, me lexim të Kuranit, me vepra të vogla por të sinqerta. Ajo forcohet kur njeriu rrethohet me njerëz që e duan Zotin, sepse drita e zemrave përhapet. Rritet kur njeriu i drejtohet Allahut me këtë lutje të Profetit ﷺ:
“O Allah, më bëj të të dua Ty, dhe bëj që çdo vepër që më afron tek Ti të jetë e dashur për mua.”
Dhe kur zemra fillon të njohë vërtet Allahun, asgjë tjetër nuk mund ta plotësojë si Ai. Nuk ka qetësi që krahasohet me qetësinë që sjell përmendja e Tij, as gëzim që i afrohet gëzimit të afrimit tek Ai. Dashuria ndaj Allahut nuk është një rrugë e vështirë – është një rrugë e butë, një rrugë që hapet me sinqeritet, me pakësim të mëkateve, me falënderim edhe për gjërat më të vogla.
Ajo është dashuria që të bën të mos ndihesh kurrë vetëm.
Dashuria që nuk shuhet, nuk plaket, nuk lodhet.
Dashuria që zgjon shpirtin dhe e çon drejt paqes së vërtetë.